Sporten is voor mij altijd belangrijk geweest en het hoort echt bij mijn leven. Vroeger waren dat skiën en tennissen, maar na drie meniscusoperaties en een kunstknie werd het golfen, en daar was ik behoorlijk fanatiek in. Tot ik drie jaar geleden hoorde dat de pijn in mijn rechterhand werd veroorzaakt door artrose. Gelukkig kon ik daaraan geopereerd worden, al is het soms maar goed dat je van tevoren niet precies weet wat zo’n operatie inhoudt.

Er volgde een revalidatie van een jaar — een verschrikkelijk jaar, omdat mijn man in diezelfde periode een staaroperatie moest ondergaan. Door een zware infectie kort daarna bleef zijn zicht in het geopereerde oog beperkt tot slechts 10%. De spanningen liepen soms hoog op, omdat bij ons beiden het “lontje” steeds korter werd: bij hem door zijn zichtbeperking en bij mij doordat ik praktisch niets kon doen. Mentaal zat ik er helemaal doorheen.

Toen mijn revalidatie bijna achter de rug was, besloot ik dat het roer om moest. Ik dacht terug aan vroeger, toen ik regelmatig naar de sportschool ging en mij daardoor beter voelde, en aan de sportevenementen van mijn schoonzoon, MUD MASTERS en inmiddels ook GYMRACE. Michael, succes met jouw Gymrace binnenkort! Als vrijwilliger was ik daar elk jaar aanwezig, en wat mij altijd opviel was dat deelnemers na afloop — hoe afgepeigerd ze ook waren — met een grote glimlach naar huis gingen en zich meteen weer inschreven voor het volgende evenement.

Dat geluksgevoel wildeik ook weer ervaren. Ik begon online te zoeken naar de ideale sportschool voor mij, en die vond ik. Mijn eerste contact was met Michael, en ik weet nog precies in welke mentale toestand ik daar zat: ik had mijn dieptepunt bereikt. Hij gaf mij het vertrouwen dat we dit samen konden ombuigen. Ik tekende meteen het contract, zodat er geen weg terug meer was. Kort daarna startte ik in de small group en leerde ik Sanne kennen, die mij ontzettend dierbaar is geworden. Zij weet precies wat ik met mijn beperkingen wel en niet kan.

Inmiddels sport ik weer fanatiek in de leukste sportschool die er is. Ik waardeer de kleinschaligheid en vind het geweldig dat zoveel nationaliteiten — ik ben zelf Oostenrijkse — en leeftijdsgroepen vertegenwoordigd zijn. Met mijn bijna 72 jaar ben ik een van de oudsten, zo niet de oudste, maar zo voelt het helemaal niet. Sterker nog, een paar weken geleden kreeg ik daar bevestiging van: toen ik bij Sanne op de weegschaal stond, bleek mijn metabolische leeftijd 56 te zijn, en zo voel ik mij ook.

Dat is voor mij ontzettend belangrijk, want ik wil nog lang fit blijven voor mijn kleindochter van zes. Ik hoop zelfs haar huwelijk nog mee te maken — waar zij zelf niet zo in gelooft (misschien is zij realistischer dan ik) — maar ik ga ervoor! Ik ben zó blij dat ik deze sportclub gevonden heb. Dank jullie allemaal.

‍

‍